[SF] Be MINE :: KyuChul
posted on 09 Apr 2012 21:17 by ficooll in SF directory FictionCast :: Kyuhyun x Heechul
Author :: P-arieZ
Author's note :: หายไปนีานนนนานนนนนนนน ยังจะมาลงแบบ to be continue อีก แหะๆๆ ^^
คิมฮีชอลเป็นมนุษย์ที่...เรียกได้ว่าซวยเอามากๆ
ถ้าไม่เป็นเพราะชาติที่แล้วทำบุญมาน้อย ก็คงจะเป็นเพราะไม่ทำบุญมาเลย เลยไม่มีบุญเก่าสะสมทำให้ชาตินี้ต้องมาซวยแล้วซวยเล่าแบบนี้ = =*
ถึงแม้คนหลายคนจะมองว่าเรื่องซวยๆ ของเขาคือเรื่องโชคดีมากๆ ก็เถอะ
แต่ว่า การข้องเกี่ยวกับมนุษย์ที่ชื่อโจคยูฮยอนด้วยความรู้สึกแบบนี้...ด้วยลักษณะนี้
ให้ตาย เขาสาบานได้ว่ามันไม่ได้ดีอย่างที่ใครๆ คิดกันเลยสักนิด!!
.
.
.
ดูเอาเถอะ...คงไม่มีมนุษย์ปกติที่ไหนเคาะลูกบาสเล่นในห้องนอนหรอก แถมยังอยู่หอของมหาลัย ชั้นสี่ เสียงลูกกลมๆ สีส้มนั่นรับรองได้ว่าดังสะเทือนไปถึงห้องล่างๆ แน่ ถ้าเป็นที่อื่นคงมีใครสักคน...ไม่สิอาจจะหลายคน ขึ้นมาด่าถึงห้องไปแล้ว
แต่คงไม่ใช่ที่นี่...ที่ๆ ใครๆ ก็รู้จักโจคยูฮยอนเป็นอย่างดี
แถมยังพ่วงรู้จักเขาในฐานะรูมเมทเข้าไปด้วย
หมอนี่...ชื่อคยูฮยอน ในสายตาเขามันก็หน้าตางั้นๆ แต่สายตาคนอื่นๆ กลับโหวตให้มันได้ตำแหน่งเดือนคณะไปครองง่ายๆ... “เรา” รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง จนถึงตอนนี้ที่จะจบปีสองอยู่แล้ว มันอาจจะเป็นเวลาไม่นานนัก แต่ถ้านับเอาความซวยของฮีชอลเข้าไปด้วย สองปีที่ว่านี่ก็ยาวนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์
หรือบางที เวลาของเขามันอาจจะเริ่มเดินช้าจนน่ารำคาญในตอนนั้นก็ได้
ตอนใกล้จะปิดเทอมแรก...
.
.
.
“คิมฮีชอล!!” เสียงเรียกดังลั่นสนามบาสทำให้ทั้งเจ้าของชื่อ รวมไปถึงคนที่รู้จักและไม่รู้จักเจ้าของชื่อหันไปมองเจ้าของเสียงกันแทบจะเป็นตาเดียว ผู้ชายห่ามๆ ที่ใส่เพียงกางเกงบาสสีขาวที่เปื้อนไปเกือบหมดเพราะการแข่งขันที่เพิ่งจบลงยืนเด่นอยู่กลางสนามพร้อมรอยยิ้มที่เรียกเสียงกรี๊ดได้ง่ายๆ
ฮีชอลที่ถูกเรียกกำลังก้าวลงจากสแตนด์เชียร์พร้อมกับเพื่อนร่วมคณะคนอื่นๆ เพื่อจะกลับหอพักชะงักฝีเท้าแล้วหยุดยืนตรงนั้น ดวงตากลมโตมองกลับไปที่คนเรียกคล้ายจะถามว่าเรียกไว้ทำไม
“มีอะไรจะบอก...” แม้จะไม่ได้ตะโกน แต่ด้วยระดับเสียงที่เจ้าตัวจงใจทำให้ดังและคนรอบข้างที่พากันเงียบทำให้ประโยคนั้นคล้ายจะดังก้องชัดเจนมากด้วยซ้ำในโรงยิมแห่งนี้
“ชั้นชอบนาย”
“..........”
จบประโยคสั้นๆ แต่เสียงดังฟังชัดเจนนั้นคนถูกบอกชอบก็ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น และคนที่เอ่ยปากก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากยืนรอเงียบๆ
เกือบสิบนาทีได้ที่แทบจะไม่มีใครพูดอะไรสักคน เนิ่นนานจนฮีชอลคิดว่าตัวเองหูเพี้ยนไปเองด้วยซ้ำ บางทีรูมเมทเขาอาจจะเหนื่อยจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไม่ก็คงคิดอยากแกล้งเขาเล่นๆ อย่างที่ทำมาตลอด ดังนั้นพอตั้งสติได้ ฮีชอลจึงยักไหล่และตอบไปด้วยท่าทางคล้ายไม่แคร์อะไรว่า
“ก็เรื่องของนาย...”
เพียงเท่านั้นจริงๆ ฮีชอลก็เดินลงจากสแตนด์เพื่อจะออกจากโรงยิมแห่งนี้ไป แต่ทว่าอีกไม่กี่ก้าวที่จะพ้นประตูใหญ่อยู่แล้ว เขาก็คล้ายได้ยินเสียงคนตะโกนมาพร้อมๆ กันว่า “เฮ้ย” และก็คงช้าเกินไปที่จะหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น แผ่นหลังของเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกมากมายมหาศาลจนรู้สึกจุก และพอหันกลับไปมองได้จริงๆ ก็เห็นว่าเป็นลูกบาสสีส้มที่กลิ้งอยู่ที่พื้น ก่อนที่เจ้าของมันจะเดินมาใกล้แล้วหยุดมันไว้ด้วยเท้า
“ใครใช้ให้นายเดินหนี”
“นายปาลูกบาสใส่ชั้นเหรอ??”
“ชั้นบอกรักนายนะ...คิดจะเดินหนีได้ง่ายๆ รึไง”
“เมื่อกี๊ นายขว้างลูกบาสนั่นใส่ชั้นรึเปล่า??”
“ที่ชั้นพูดคือความจริง...และนายก็ไม่มีสิทธิมาเดินหนีแบบนี้แบบนี้ด้วย”
“..........”
“คิมฮีชอล...”
“ชั้นชอบนาย”
“..........”
“และมันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นด้วย”
“..........”
“..........”
“แต่ชั้นไม่ได้ชอบนาย”
“นี่!!”
“นายคิดว่าชั้นจะชอบคนที่ปาลูกบาสใส่ชั้นจนจุกรึไง?? แล้วนี่เพี้ยนจนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่มั้ยฮะ...เจ็บชะมัด”
“นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ”
“..........”
“เลิกเล่นอะไรไร้สาระได้แล้ว ชั้นจะไปห้องพยาบาล...ชั้นใช้ให้นายขว้างมาเนี่ย” พูดจบคนพูดก็เดินไปใกล้แล้วเตะลูกบาสที่อีกฝ่ายเหยียบอยู่ด้วยหน้าตาไม่สบอารมณ์ถึงขีดสุด แต่ก็ยังมีแก่ใจหันมาขู่อีกว่า “ถ้าคราวหลังเล่นอะไรเจ็บๆ แบบนี้อีกล่ะก็ ชั้นจะเอาลูกบาสนี่แหละทุ่มหัวนาย”
“..........”
.
.
.
.
.
To be cont...
มาลงนิดนึงเพราะเปลี่ยนธีมบล็อกใหม่ เดี๋ยวตอนจบจะมาลงเร็วๆ นี้แหละค่ะ ^^
ปล...F5 แรงๆ นะคะ เปลี่ยนธีมแล้ว**
ปล.อีก..มีใครคิดถึงกันบ้างมั้ย?? Y Y